Jako dzieci dążymy jak najszybciej dorosnąć. Wyczekujemy magicznej liczby 18 lat. Mamy już zapisaną całą listę rzeczy, które zrobimy jak będziemy pełnoletni. Pierwsze dni jak już jesteś ''dorosły'' są ekscytujące. Możesz robić tak wiele rzeczy legalnie. Czujesz się jak pan i władca świata. Lecz po kilku miesiącach masz chęć już nie iść dalej. Zostać w tym wieku i nie dorastać dalej. Z kolejnym dniem zaczynasz chcieć wrócić do tych chwil beztroski, do chwil kiedy wszystko było takie łatwe...
Wcześniej na Instagramie zmieniałeś wiek co miesiąc... 17,1.... 17,5....17.7... 17,9....18... A teraz kiedy minęło już pół roku i powinnam dodać tą połóweczkę to nie mam chęci... nie mam zapału. Przecież w następnym roku już będzie 2 z przodu... To wszystko tak szybko zleciało, to wszystko tak szybko biegnie. Pamiętam moją rozmowę z tata kilka lat temu, kiedy powiedziałam mu, że ten rok minął bardzo szybko, a on odpowiedział ,,Tym będziesz starsza, tym czas będzie pędził jeszcze szybciej.'' I taka jest prawda. Tym jesteśmy starsi tym bardziej wpadamy w wir obowiązków i dorosłości.
Kiedyś obiecałam sobie, że nigdy nie dorosnę, że zawsze będę mieć w sobie wyobraźnię i optymizm, że zawsze będę mieć chęci do życia.
Czy złamałam tę obietnicę?
Nie powiedziałabym, jednak trudno mi teraz znaleźć powód dzięki, któremu mogłabym ruszyć wyobraźnią. Wszyscy wokoło oczekują od nas realistycznego patrzenia na świat, nie pozwalają być kreatywnym, bo mamy podążać za tym co kiedyś ktoś wymyślił. Każdy wiersz musi mieć rym, a każda bajka happy end. A dzisiaj nie zrymuje ostatniego słowa mojego listu do całego świata, dzisiaj smutno się zakończy opowieść o małej księżniczce, dzisiaj powiem nie, kiedy każdy mówi tak i idzie za tłumem głupców zapatrzonych w niewartościowe aspekty naszego życia.
Zastanawiam się co mogę zrobić, by nie popaść w zawrotną prędkość i nie obudzić się za 50 lat nie mając przy sobie prawdziwych wartości. Obecnie mam pustkę w głowie...
Jakieś propozycje?
Czytaj dalej »
Wcześniej na Instagramie zmieniałeś wiek co miesiąc... 17,1.... 17,5....17.7... 17,9....18... A teraz kiedy minęło już pół roku i powinnam dodać tą połóweczkę to nie mam chęci... nie mam zapału. Przecież w następnym roku już będzie 2 z przodu... To wszystko tak szybko zleciało, to wszystko tak szybko biegnie. Pamiętam moją rozmowę z tata kilka lat temu, kiedy powiedziałam mu, że ten rok minął bardzo szybko, a on odpowiedział ,,Tym będziesz starsza, tym czas będzie pędził jeszcze szybciej.'' I taka jest prawda. Tym jesteśmy starsi tym bardziej wpadamy w wir obowiązków i dorosłości.
Kiedyś obiecałam sobie, że nigdy nie dorosnę, że zawsze będę mieć w sobie wyobraźnię i optymizm, że zawsze będę mieć chęci do życia.
Czy złamałam tę obietnicę?
Nie powiedziałabym, jednak trudno mi teraz znaleźć powód dzięki, któremu mogłabym ruszyć wyobraźnią. Wszyscy wokoło oczekują od nas realistycznego patrzenia na świat, nie pozwalają być kreatywnym, bo mamy podążać za tym co kiedyś ktoś wymyślił. Każdy wiersz musi mieć rym, a każda bajka happy end. A dzisiaj nie zrymuje ostatniego słowa mojego listu do całego świata, dzisiaj smutno się zakończy opowieść o małej księżniczce, dzisiaj powiem nie, kiedy każdy mówi tak i idzie za tłumem głupców zapatrzonych w niewartościowe aspekty naszego życia.
Zastanawiam się co mogę zrobić, by nie popaść w zawrotną prędkość i nie obudzić się za 50 lat nie mając przy sobie prawdziwych wartości. Obecnie mam pustkę w głowie...
Jakieś propozycje?
przez
Blokotka
